quarta-feira, 25 de julho de 2012

well, fuck you, the crisis is here

A propósito do seu último livro, Less than Nothing, Zizek no 24 Hour Hegel Marathon, sobre o bluffing dos intelectuais e a falta de respostas da esquerda radical para os diversos movimentos de protesto que foram surgindo como consequência da crise – uma crise que essa esquerda aguardava para finalmente ter o seu momento -, do surgimento de uma nova classe, os não empregáveis (não estão apenas desempregados como não têm qualquer hipótese de deixarem de o ser), da greve que se tornou um privilégio da função pública, do fetichismo gerado em torno da Apple (aqui não posso estar mais de acordo com ele), e muito mais.

Think about what happened in the last decade, till 3, 4 years ago, when we, at least in the developed west - I have no illusions about it - and with all problems, there was at least an illusion, if not the reality, of some kind of welfare state, relative prosperity; so the typical attitude of the (...) radical left was to play a Cassandra, no?; "ha-ha this prosperity is an illusion, you will see, there will be a crisis and then our moment will come". Well, fuck you, the crisis is here, show me one concrete, visible proposal of the radical left what to do. I don't know it and I'm following it closely, closely around.
Não seria Zizek sem uma das suas famosas anedotas. Um homem entra numa cafetaria e pede um café sem natas. O empregado diz que não tem natas e pergunta se em vez de um café sem natas lhe pode servir um café sem leite. Pois é. Um café sem natas não é a mesma coisa que um café sem leite. A negação conta.


segunda-feira, 23 de julho de 2012

mulheres do futuro


A julgar pelas poses, pelo uso do corpete, os uniformes alterados para revelar curvas e braços de alguns destes postais de 1902, não me parece que tivessem uma intenção política. A associação das ideias feministas ao erotismo seria na época muito arriscada, mas não deixam de ser imagens encantadoras pela viagem que nos permitem fazer a um tempo em que uma mulher general apenas podia existir nas fantasias eróticas da mente masculina.






Postais da série Femmes de l'Ávenir editados por A. Bergeret, Nancy 1902, daqui.


quinta-feira, 12 de julho de 2012

mirai, nun daprendistes nada! Porque nun sodes capaç, nun l'antendo! Pus se esta ye ua fala tan fácele


Daqueilho que to la giente gusta ye de falar de si mesmo ou d' ancuntrar-se a si mesmo an la fala de ls outros. Por isso, bou a cuntar-bos un cachico de la mie bida para berdes se an eilha ancuntrais algo que seia tamien buosso. I tamien para que sábades por que razones you, que nun naci an tierras mirandesas nin falo mirandés, m' antresso por esta lhéngua i stou hoije eiqui a falar-bos subre eilha.


You naci cun sina de cigana. Miu pai era bancário i a el le mudában de tierra cun la mesma facelidade cun que el trocaba l dinheiro als clientes. De cada beç que l mandában para outro Banco, lhebaba toda la família trás d'el. Fui assi que naci an Braga, ampecei a falar an San Miguel de ls Açores, las purmeiras lhetras daprendi-las an Cabeceiras de Basto i las cuntas an Guimarães; dórun-me l purmeiro lhibro gordo an Beja, screbi la purmeira carta an Mirandela, çcubri la niebe nesta Bila Real, studei trigonometrie an Bragança - i an l Porto ancuntrei ls eidiales que se bolbéran mi streilha polar. Apuis, la política de l tiempo lhebou-me para loinge de Pertual. Bibi an Marrocos, fui studar an la Roménia i passaba las férias an França. An Roménia formei-me an Lhenguística i Lhiteratura. Quando bolbi acá (an 1973) ampecei a trabalhar subre ls dialectos de Pertual nua eiquipa do Porsor Lindley Cintra i a biajar por todo l país, de norte al sul, de la mar até ls montes, por las islas i mesmo un cachico alhá frunteira. Era ua marabilha, tener ua porfisson que me eisigie subretodo oubir la giente de ls campos i de la mar, que me fazie besitar molinos i lhagares, partecipar an las pescas, assistir a serones de canto i cuntas i grabar i screbir las falas, las cumbersas que teniemos an las aldies que bisitábamos. Ora, ua dessas biaiges fui la que fazimos a Miranda, an busca de la fala mirandesa - que até anton conheciemos solo de ls lhibros. Fumos a Miranda sin niua sprança d'ancuntrar nada: José Leite de Vasconcelos habia dezido an 1901 que l mirandés iba a morrir-se mi debrebe. I, rialmente, procuremos essa fala an Miranda i nada. Ua sola surprisa tubimos: la de oubir falar spanhol ne ls sotos. Fumos anton a Paradela an busca de ti Lérias, que tenie fama de mirandés "auténtico" i de pessona cumbersadora (cumo l nome andicaba). Grabemos toda la cumbersa, cumbencidas que stábamos a oubir mirandés, mas aqueilha era ua fala qu' antendiemos mi bien. Solo an ne die seguinte, quando oubimos na aldie de Custantin la tie Rosa i la tie Claudina a falar mirandés berdadeiro, mos demos cunta que l tiu Lérias mos tinha falado an grabe, quier-se dezir, an pertués trasmuntano. Fúrun dues horas de grabaçon cun el a cuntar... lhérias. Ti Claudina, al cuntrário, falaba cumo ua berdadeira porsora, c'un bocabulário sin fin, i ponie tanta berdade an todo l que dezia, i era tan amable cun nós que, por eilha sola, fiquemos ancantadas cun to ls mirandeses i cula sue lhéngua. Eilha fui la purmeira a corregir las nuossas tentatibas d'eimitar l que íbamos oubindo. Se acauso eilha, hoije, stubira eiqui, cun certeza que dezia: "mirai, nun daprendistes nada! Porque nun sodes capaç, nun l'antendo! Pus se esta ye ua fala tan fácele!" Eisatamente l que me dixo an 1982, quando la conheci. I por me lhembrar d'eilha, dá-me la bergonha de inda nu saber falar esta lhéngua, passados tantos anhos. Por isso bou-bos a cuntar l restro solo an pertués.

Introdução à comunicação "Mirandês: passado recente, futuro próximo" na UTAD, Vila Real, Novembro de 2000, de Manuela Alexandra Queirós de Barros Ferreira